OCZY SZEROKO ZAMKNIĘTE
Kochanie, widziałaś mój portfel?
A na stoliku nocnym?
Wiesz, że robi się późno?
Wiem.
Jak wyglądam?
Idealnie.
A włosy?
Świetnie.
Nawet nie spojrzałeś.
Wyglądają pięknie.
Jak zawsze, jesteś prześliczna.
Roz ma numer telefonu i pagera?
Są na lodówce. ldziemy?
Idę.
Dobrze.
Jestem gotowa.
Jak ma na imię opiekunka?
Roz.
Roz, wychodzimy.
Rewelacyjnie pani wygląda.
Dziękuję. Gotowa do snu?
Tak, mamusiu. Mogę obejrzeć "Dziadka do orzechów"?
- O której? - O dziewiątej.
- Dobrze. - Mogę zaczekać, aż wrócicie?
- Nie, skarbie. - Będzie późno.
Telefon jest na lodówce...
możesz się częstować.
Wrócimy przed 1:00.
- Zatrzymam taksówkę. - Dziękuję, doktorze.
Bądź grzeczna.
- Dobranoc, kochanie. - Do zobaczenia rano.
- Victor, Illona. - Bill, Alice.
- Wesołych Świąt! - Dzięki, że wpadliście.
- Świetnie was tu widzieć. - Za nic byśmy tego nie ominęli.
Alice, wyglądasz olśniewająco.
Nie każdej to mówię. Nieprawda?
- Każdej! - Naprawdę?
Poleciłeś mi dobrego osteopatę.
- Powinieneś zobaczyć, jak serwuję. - Najlepszy w mieście.
Widać po rachunku.
Wejdźcie, pijcie, bawcie się.
Na razie. Miło, że jesteście.
Znasz tu kogoś?
Ani żywej duszy.
Czemu Ziegler nas co rok zaprasza?
Taki jest los lekarza domowego.
Widzisz tego przy fortepianie?
Studiował ze mną.
Naprawdę?
Jak na lekarza nieźle gra.
Nie jest lekarzem. Nie skończył studiów.
Panie i panowie, mam nadzieję, że dobrze się bawicie.
Chwila przerwy. Za 10 minut wracamy.
Dziękuję.
Przywitajmy się.
Muszę iść do toalety.
Ty podejdź. Gdzie się spotkamy? Przy barze?
Świetnie.
Nightingale.
Nick Nightingale!
Boże, Bill...
Bill Harford! Co u ciebie?
- Ile to już lat? - 10?
Z hakiem.
- Napijesz się? - Pewnie.
Nic się nie zmieniłeś.
Dziękuję... jak myślę. Co u ciebie?
Całkiem nieźle.
Widzę, że jesteś pianistą.
Niektórzy tak mówią.
A ty wciąż leczysz?
Jak to mówią: kiedy już zaczniesz, wpadłeś.
A u mnie: nie zaczniesz, nie wpadłeś.
Nie rozumiem, czemu zrezygnowałeś.
Nie? To miłe, często to robię.
Zdrowie.
Przepraszam panów... Nick, pozwól na chwilę.
Zaraz wracam.
Muszę coś załatwić. W razie czego...
przez 2 tygodnie gram w Village, w kawiarni Sonata.
- Wpadnij. - Oczywiście.
- Fajnie cię znów spotkać. - Ciebie też.
To chyba mój kieliszek.
Jestem tego całkiem pewien.
Sandor Szavost. Jestem Węgrem.
Alice Harford.
Jestem Amerykanką.
Miło mi poznać, Alice.
Czytałaś "Sztukę kochania" Owidiusza?
Czy on czasem nie skończył samotnie...
wypłakując sobie oczy...
w jakimś kraju o niemiłym klimacie?
Ale przedtem używał życia.
I to bardzo przyjemnie.
Towarzyszysz dziś komuś?
Swojemu mężowi.
Jakie to smutne...
Ale na pewno się nie pogniewa, jeśli zatańczymy.
Czym się zajmujesz?
Ostatnio...
rozglądam się za pracą.
Prowadziłam galerię sztuki w Soho...
ale splajtowała.
Szkoda.
Mam znajomych w tej branży.
Może będę mógł pomóc?
Dziękuję.
Ktoś znajomy?
Mój...
mąż.
Jednym z uroków małżeństwa...
jest to, że zdrada jest dla obu stron koniecznością.
Czemu piękna kobieta...
która mogłaby usidlić każdego, wychodzi za mąż?
A czemu nie?
Jest aż tak źle?
Aż tak dobrze.
Znasz Nualę Windsor?
Nie. Miło mi was obie poznać.
Jak się pisze "Nuala?"
N-U-A-L-A.
Nie pamiętasz mnie, co?
Raz okazałeś mi serce.
Tylko raz? Co za przeoczenie!
Miałam sesję zdjęciową w Rockefeller Plaza...
wiał wiatr?
- Coś ci wpadło do oka. - Połowa Piątej Alei.
Jak dżentelmen, dałeś mi swoją chustkę...
w dodatku bardzo czystą.
Potrafię być bohaterem... czasami.
Wiesz, czemu kiedyś kobiety wychodziły za mąż?
Może mi powiesz?
Inaczej nie mogłyby stracić cnoty...
i używać do woli z innymi mężczyznami.
Tymi których naprawdę chciały.
Fascynujące.
Wiesz, co jest w lekarzach miłego?
Zazwyczaj mniej, niż się sądzi.
Zawsze sprawiają wrażenie...
tak uświadomionych.
Są bardzo uświadomieni...
w wielu różnych dziedzinach.
Ale są także przepracowani.
Pomyśl, ile tracą.
Z pewnością masz rację.
Dokąd się teraz konkretnie udajemy?
Konkretnie?
Na koniec tęczy.
Na koniec tęczy?
Nie chcesz iść na koniec tęczy?
Zależy, gdzie to jest.
Przekonajmy się.
Przepraszam. Pan wybaczy, doktorze.
Pozwoli pan ze mną? Pan Ziegler prosi.
Naturalnie.
Ciąg dalszy nastąpi?
Bill, dzięki, że jesteś.
Mieliśmy tu... mały wypadek.
Co się stało?
Ona...
naszprycowała się i kiepsko zareagowała.
Co brała?
"Speedball", "snowball" czy jak tam.
Heroinę z koką.
Heroina z kokainą?
Coś jeszcze?
Wypiliśmy parę drinków, szampana, nic więcej.
Kiedy to się stało?
5 albo 6 minut temu.
Imię?
Mandy.
Słyszysz mnie, Mandy?
Słyszysz mnie? Porusz głową, jeśli mnie słyszysz.
Kiwnij głową, jeśli mnie słyszysz. O tak.
Słyszysz.
Możesz otworzyć oczy? Możesz?
Otwórz oczy, no, dalej...
Popatrz na mnie.
Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie, Mandy.
Dobrze.
Victor ma wspaniałą kolekcję dzieł sztuki, prawda?
Tak... cudowną.
Widziałaś jego galerię rzeźb?
Nie... nie widziałam.
Ma rewelacyjny zbiór renesansowych brązów.
Lubisz tę epokę?
Tak.
Ja ją uwielbiam.
Rzeźby są na górze.
Chcesz je obejrzeć?
Oprowadzę cię.
Nie zabawimy tam długo.
Może...
jeszcze nie...
teraz.
Ale napędziłaś nam strachu, dzieciaku.
Przepraszam.
Jak się teraz czujesz?
Lepiej.
Miałaś naprawdę bardzo wiele szczęścia.
Wiesz o tym?
Wiem.
Tym razem nic ci nie będzie...
ale tak dalej nie można.
Rozumiesz?
Musisz iść na odwyk. Wiesz, prawda?
Wiem.
Cóż, Victor...
chyba już nie będę potrzebny.
Może ją ubiorę i wyprowadzę?
Powinna tu z godzinę poleżeć.
Jeszcze godzinę?
A potem niech ją ktoś odwiezie do domu.
Dobranoc, Mandy.
Nie wiem, jak ci dziękować.
- Uratowałeś mi tyłek. - Dobrze, że byłem pod ręką.
Bill, ja...
Nie muszę ci tego mówić...
ale to zostaje między nami.
Oczywiście.
Dzięki.
Chyba troszkę przesadziłam z szampanem.
Pójdę poszukać swojego męża.
Jestem pewien, że można zostawić go jeszcze samego.
Tak...
ale czy mnie można?
Oczywiście, że tak.
Muszę już iść.
Nie musisz.
Owszem. Muszę.
Musimy się jeszcze spotkać.
- To niemożliwe. - Dlaczego?
Ponieważ...
jestem mężatką.
Dzień dobry, Liso.
Witam, doktorze. Poczta.
Poproś Janelle o kawę.
- Oczywiście. - Dziękuję.
- Dzień dobry, Sarah. - Dzień dobry, doktorze.
"Było to w Wigilię, kiedy w całym domu...
wszystko zamarło w bezruchu, nawet mała myszka nie drgnęła".
Może się pani ubrać.
Potrzymaj.
Czekasz na Gwiazdkę?
Boli?
W tym miejscu?
Tatuś się ucieszy.
Doskonały wybór.
"...przede mną...
kiedy wskakuję do łóżeczka".
Podziękujmy Zieglerom za wczorajsze przyjęcie.
Już to zrobiłem.
Świetnie.
Może zapakujemy resztę prezentów?
Zróbmy to jutro.
Powiedz mi coś.
Te dwie dziewczyny...
z wczorajszej imprezy...
Czy ty...
przypadkiem...
czy ty ich czasem...
nie przerżnąłeś?
Co?
O czym ty mówisz?
Mówię o tych dwóch dziewczynach...
do których się przystawiałeś.
Do nikogo się nie przystawiałem.
Co to za jedne?
Po prostu jakieś dwie... modelki.
Gdzie na tak długo z nimi zniknąłeś?
Chwileczkę.
Z nikim nigdzie nie zniknąłem.
Ziegler kiepsko się poczuł...
wezwał mnie na górę.
A ty z kim tańczyłaś?
Ze znajomym Zieglerów.
Czego chciał?
Seksu.
Na górze...
natychmiast.
To wszystko?
Tak, to wszystko.
Chciał tylko zerżnąć moją żonę.
Właśnie.
To chyba zrozumiałe.
Zrozumiałe?
Ponieważ jesteś bardzo...
bardzo piękną kobietą.
Zaraz...
Więc skoro jestem piękna...
jeśli facet ze mną rozmawia...
to tylko po to, żeby mnie przerżnąć? To masz na myśli?
Za bardzo upraszczasz sprawę...
ale chyba oboje wiemy, jacy są mężczyźni.
Więc, na tej podstawie...
powinnam wysnuć wniosek, że chciałeś przerżnąć te dwie modelki.
Istnieją pewne wyjątki.
Dlaczego właśnie ty jesteś wyjątkiem?
Jestem nim, ponieważ...
jestem w tobie zakochany...
i ponieważ jesteśmy małżeń stwem...
i ponieważ nigdy bym cię nie okłamał...
ani nie skrzywdził.
A więc mówisz mi...
że nie przerżnąłbyś modelek...
wyłącznie z troski o mnie...
chociaż tak naprawdę może byś i chciał.
Uspokój się.
Ta trawa wyzwala w tobie agresję.
Nie! To nie trawa. To ty!
Czemu nie odpowiesz mi wprost?!
Myślałem, że to robię.
Nie wiem, o co się teraz kłócimy.
Ja się nie kłócę.
Usiłuję tylko wybadać co tobą powoduje.
Co mną powoduje?
Przypuśćmy, że jakaś olśniewająco piękna kobieta...
stoi nago w twoim gabinecie...
a ty obmacujesz jej pieprzone cycki.
Chcę wiedzieć...
Chcę wiedzieć, co naprawdę myślisz, kiedy je ściskasz.
Alice, tak się składa, że jestem lekarzem.
Traktuję to bezosobowo.
I jest przy tym pielęgniarka.
Macając cycki, dopuszczasz do głosu tylko profesjonalizm?
Właśnie.
Badając pacjentkę, nie myślę o seksie.
Myślisz, że podczas miętoszenia cycuszków...
pacjentka nie fantazjuje...
jak też może wyglądać fiutek przystojnego doktorka?
Zapewniam cię, że seks to ostatnia rzecz...
o jakiej myśli pieprzona hipotetyczna pacjentka!
Skąd ta pewność?
Chociażby dlatego...
że boi się diagnozy.
A kiedy powiesz jej, że wszystko gra? Co wtedy?
Co wtedy?
Nie wiem, Alice...
Co wtedy...?
Kobiety nie...
One tak nie myślą.
Miliony lat ewolucji, tak?
Tak? Facet wkłada gdzie się da...
a kobieta stawia na bezpieczeństwo i wierność...
i cholera wie, co jeszcze!
Uproszczenie, ale prawdziwe.
Gdybyście tylko wiedzieli...
Wiem jedno, jesteś naćpana, chcesz się ze mną kłócić...
usiłujesz wzbudzić we mnie zazdrość.
Ale nie jesteś typem zazdrośnika?
Nie.
Nie byłeś nigdy o mnie zazdrosny?
Nie.
Dlaczego nie byłeś?
Sam nie wiem. Może dlatego, że jesteś moją żoną.
Matką mojego dziecka...
i wiem, że mnie nigdy nie zdradzisz.
Jesteś tak bardzo, bardzo pewny siebie...
prawda?
Nie.
Jestem pewny ciebie.
Śmieszy cię to?
A teraz, cholera...
mamy pieprzony atak śmiechu, tak?
Czy ty...
Czy pamiętasz ostatnie lato w Cape Cod?
Pamiętasz tego młodego oficera marynarki...
siedzącego przy stoliku...
z dwoma innymi wojskowymi?
Nie.
Kelner przyniósł mu wiadomość, oficer wyszedł.
Nic nie pamiętasz?
Cóż...
pierwszy raz zobaczyłam go tamtego ranka, w recepcji.
Zameldował się...
i szedł za chłopcem hotelowym...
do windy.
Obrzucił mnie spojrzeniem. Przez mgnienie oka.
Nic więcej.
Ale ja nie mogłam się nawet...
ruszyć.
Tamtego popołudnia...
Helena poszła z koleżanką do kina...
a my się kochaliśmy.
I snuliśmy plany na przyszłość...
i rozmawialiśmy o Helenie.
Mimo to...
ani na chwilę...
on nie opuścił...
moich myśli.
Myślałam, że gdyby mnie pragnął...
choćby tylko...
na jedną noc...
byłabym gotowa wyrzec się wszystkiego.
Ciebie...
Heleny...
całej cholernej przyszłości.
Wszystkiego.
I dziwiło mnie to, że jednocześnie...
byłeś mi bliższy niż kiedykolwiek wcześniej.
W tamtej chwili moja miłość do ciebie...
była jednocześnie...
czuła i smutna...
Tamtej nocy prawie nie spałam...
a rano obudziłam się w panice.
Nie wiem, czy bałam się tego, że on już wyjechał...
czy tego, że wciąż tam jest.
Ale podczas kolacji...
zrozumiałam, że już go nie ma...
i poczułam...
ulgę.
Tak, mówi dr Harford.
Kiedy to się stało?
Znam adres.
Dziękuję.
Umarł Lou Nathanson.
Muszę się tam pokazać.
- Dobry wieczór, Rosa. - Dobry wieczór, doktorze Harford.
- Jak pani? - Marnie. Jest w sypialni.
Dziękuję.
Proszę.
Marion...
Doktorze...
Dobrze, że pan przyjechał.
Kiedy się tylko dowiedziałem.
Dziękuję.
- Tak mi przykro. - Dziękuję.
Pani ojciec był...
bardzo dzielnym człowiekiem.
Dziękuję.
Jak pani to znosi?
Jestem otępiała.
Jeszcze to do mnie nie dotarło.
Może pan usiądzie?
To takie nierealne.
Tata spędził tak udany dzień.
Miał jasny umysł, wróciło tyle wspomnień.
Zjadł lekką kolację...
powiedział, że chce się zdrzemnąć.
Zeszłam do kuchni i przez pół godziny gadałam z Rosą.
Kiedy potem do niego zajrzałam...
myślałam, że śpi.
Ale spostrzegłam, że on już nie oddycha.
Z tego, co pani mówi, wynika...
że ojciec zmarł we śnie.
Boże, mam taką nadzieję.
Bardziej przerażało mnie to, jak umrze...
niż sama śmierć.
Czy zawiadomiła pani krewnych?
Dzwoniłam do macochy w Londynie, nie zastałam jej.
Mój chłopak, Carl, ma zadzwonić do innych...
niedługo tu przyjedzie.
Zdaje się, że go pan tu spotkał kilkakrotnie?
Tak, pamiętam. Jest wykładowcą, czyż nie?
Uczy matematyki.
Chcemy się pobrać w maju.
To wspaniała nowina. Gratuluję.
Dziękuję.
Ma wykładać na uniwersytecie Michigan.
Przenosimy się tam.
Michigan to piękny stan. Spodoba się pani.
To może być pożądana odmiana.
Boże, nie...
Kocham pana.
Kocham cię, kocham, kocham...
Nie chcę wyjeżdżać z Carlem.
Marion, pani nie rozumie...
Rozumiem.
Choćbym cię miała więcej nie oglądać, chcę być blisko ciebie.
Proszę mnie wysłuchać...
Pani jest rozdrażniona i nie wie, co mówi...
Kocham cię.
Prawie się nie znamy.
Rozmawialiśmy tylko o zdrowiu pani ojca.
Kocham cię.
To pewnie Carl.
Nie gardź mną, błagam.
- Dobry wieczór. - Witam pana.
- Pani jest w sypialni? - Tak.
Dziękuję.
Proszę.
Kochanie...
tak mi przykro.
Jak się czujesz?
W porządku.
- Dobry wieczór, doktorze. - Witaj, Carl.
Dziękuję, że pan przyjechał.
- Chociaż tyle mogłem zrobić. - To dla nas bardzo ważne.
Dziękuję.
Właśnie zbieram się do wyjścia.
Marion...
ojciec był z pani bardzo dumny.
Wiem, że w ostatnich miesiącach miał w pani wielkie oparcie.
Dziękuję.
Odprowadzę pana.
Dobranoc.
Słuchaj. Miała czerwoną różę w ustach.
Tańczyła tuż przed moją twarzą.
Mówię poważnie! Mam ślady na szyi.
A ten w jakiej gra drużynie?
- Chyba w różowej. - Patrz na tę ciotę!
Uważaj, cioto!
Wesołych Świąt, Mary!
- Masz ochotę? - Szyneczka!
Czekoladowy tunel!
- Gdzie masz cyce? - Spadaj stąd!
- Utoniesz we mnie! - Nie podymasz!
- Chciałbyś trochę? - Tylko wylot, słodki.
Wracaj do San Francisco!
Przepraszam, która jest teraz godzina?
10 po północy.
Dokądś się wybierasz?
Nie, spaceruję.
A może chcesz się zabawić?
Słucham?
Zabawić się?
Mieszkam tutaj.
Może wejdziesz do mnie?
Wejść do ciebie?
Tam jest przyjemniej niż tutaj.
Ty tu mieszkasz?
Sama?
Z koleżanką, ale jej nie ma.
Spokojnie.
Nikt nam nie będzie przeszkadzał.
No chodź.
Chodź.
To tu.
Ładna choinka.
Wybacz bałagan, służąca ma wychodne.
Tu jest...
przytulnie...
miłe mieszkanko.
Ujdzie.
Czy sądzisz, że powinniśmy... omówić kwestię pieniędzy?
Pewnie tak.
Zależy, co chcesz robić.
Na co masz ochotę?
Cóż, a co polecasz?
Co polecam?
Wolałabym nie ujmować tego w słowa.
Może zdasz się na mnie?
Oddaję się w twoje ręce.
Może być 150 dolarów?
Cudownie.
Nie bój się, nie patrzę na zegarek.
Dziękuję.
Prego, prego.
- Grazie. - Proszę bardzo.
Gdybym była Włoszką, odpowiedziałby po włosku.
Zaczynamy?
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Chciałabym wiedzieć, czy jeszcze długo ci zajmie?
Słuchaj, nie bardzo mogę teraz rozmawiać.
To trochę potrwa.
Ale ile?
Nie mam pojęcia.
Wciąż czekamy na rodzinę.
A ja... idę już spać.
Czy to była pani doktorowa?
Musisz już iść?
Czy muszę już iść?
Chyba tak.
Na pewno?
Tak... obawiam się, że tak.
Ale i tak ci zapłacę.
Ile mówiłaś? 150?
Ale wiesz co? Nie musisz.
To nic.
- Nie trzeba. - Ale ja chcę.
Naprawdę?
No to bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Dobry wieczór. Przy stoliku czy przy barze?
- Wolałbym stolik. - Proszę za mną.
- Mogę wziąć płaszcz? - Dziękuję.
Coś do picia?
- Piwo. - Już podaję.
Raz, dwa, raz-dwa-trzy-cztery.
Koniec na dziś!
Bas: Larry McVey. Perkusja: Kip Fleming.
Gitara: Bobby Berman.
Jeśli się podobało, gramy tu 2 tygodnie. Zapraszamy.
Jestem Nick Nightingale. Dobranoc.
- Byliście świetni! - Dziękuję.
- Nightingale. - Bill, a jednak...
Wybacz, zdążyłem na koń cówkę.
To nic, graliśmy dzisiaj jak dupy.
- Co pijesz? - Wódkę z tonikiem.
Dziękuję.
Co tu robisz o tej porze?
- Miałem niedaleko wizytę. - Mieszkasz w Village?
Nie, w Central Park West.
Żonaty?
Od 9 lat.
- Macie dzieci? - 7-letnią córkę.
A ty?
Żonę i 4 synów w Seattle.
To daleko stąd.
Jadę tam, gdzie jest praca.
Dziękuję.
- To twoja kapela? - Nie.
- Z kim zwykle grasz? - Z kimkolwiek, gdziekolwiek.
Zaraz jadę na inną chałturę.
Jeszcze gdzieś grasz?
Około drugiej.
W Village?
Nie uwierzysz, ale jeszcze nie znam adresu.
Nie?
Może to brzmi głupio, ale co noc gram gdzie indziej...
i dostaję go godzinę przed.
- Zawsze gdzie indziej? - Jak dotąd tak.
Tajemnica?
Ja tylko gram.
Chyba nie wszystko tu rozumiem.
Gram z zawiązanymi oczyma.
Co?
Tak, gram w opasce na oczach.
Nabijasz się ze mnie.
Nie, naprawdę.
Ostatnim razem opaska lekko odstawała.
Człowieku.
Widziałem w życiu to i owo...
ale czegoś takiego...
jeszcze nie.
A już na pewno takich kobiet.
Wybacz.
Tak, tu Nick.
Wiem, gdzie to jest.
Tak jest.
Już tam jadę.
Dobrze. Dziękuję.
Co to?
Tytuł opery Beethovena.
To jest hasło.
Hasło?
Tak. Nie pogniewaj się, Bill...
ale muszę już lecieć. Czas na mnie.
Nie ma na świecie powodu...
dla którego tam z tobą nie pojadę.
- Daj spokój, stary. - Posłuchaj...
Hasło już znam.
Podaj mi tylko adres. Pojadę tam sam...
udam, że cię nie znam.
Słuchaj, przypuśćmy...
że byłbym gotów to zrobić.
W takim stroju tam nie wejdziesz.
Dlaczego?
Bo wszyscy są w kostiumach i maskach...
a skąd wytrzaśniesz kostium o tej porze nocy?
Dzięki, reszty nie trzeba.
Tak, kto to?
Peter, tu Bill Harford.
Wybacz porę, ale musisz mi pomóc.
Pan do kogo.?
Szukam Petera Grenninga...
właściciela Rainbow Fashions.
Jak się pan nazywa.?
Bill Harford.
Jestem jego lekarzem.
Lekarz Grenninga.?
Wporządku.
Chwileczkę.
Szuka pan Petera Grenninga?
Tak.
Wyjechał do Chicago. Ponad rok temu.
Przeniósł się do Chicago?
Nie wiedziałem.
A pan jest nowym właścicielem Rainbow Fashions?
Tak.
Jeszcze raz...
przepraszam za najście o tej porze, panie...
Milich.
panie Milich. Na dowód, że jestem lekarzem...
oto licencja na stan Nowy Jork.
Dobrze. Pan doktor Harford.
Powiem mu, że go pan szukał.
Nie, zaraz, błagam!
Przyszedłem tu dziś, ponieważ...
Sprawa wygląda tak, że potrzebuję kostiumu.
Chętnie dopłacę sto dolarów do ceny wynajęcia...
za fatygę.
Sto?
Nie wydaje mi się.
To może dwieście?
Dwieście plus wypożyczenie?
Proszę wejść.
W dzisiejszych czasach trzeba uważać.
Proszę.
Szuka pan czegoś konkretnego?
Smokingu, peleryny z kapturem i maski.
Peleryny z kapturem i maski?
Chyba coś panu wybierzemy.
Proszę za mną.
Dobrze.
Jak żywe, co?
- Tak, wspaniałe. - Proszę.
Peleryna jakiego koloru?
Czarna, brązowa, czerwona?
Czarna.
Pan doktor nie chce czegoś weselszego?
- Raczej nie. - Klaun, oficer, pirat?
Nie smoking, czarna peleryna...
Kaptur i maska.
Mogę wziąć płaszcz?
- Pan jest lekarzem? - Tak.
- Mam problemy z włosami. - Z włosami?
Wyłażą mi.
Od 2 tygodni, garściami, zwłaszcza tutaj.
Pan patrzy.
Widzi pan?
I co?
To nie moja specjalność.
Nie może mi pan pomóc?
Musi pan iść do trychologa, specjalisty od włosów.
Jestem spóźniony...
więc jeśli można...
I ja chcę szybko wrócić do łóżka.
Rozumiem.
Czarna peleryna?
Słyszał pan coś?
Co to?
Co to jest?
Co się tu dzieje, do cholery?
Panie Milich, wyjaśnię...
I ty? Co tu robisz?
Zabiję cię! Przysięgam!
A ty? Wstydu nie masz?
Panowie, nie macie wstydu?
Milich, zwariowałeś? Pani nas zaprosiła.
Pani? To moja córka! Nie widzicie, że to dziecko?
Będziecie się tłumaczyć policji.
Ty mała dziwko! Zabiję cię!
Zabiję!
Niech pan ją przytrzyma!
To oburzające. Zaprosiła nas.
Nie widzicie, że jest stuknięta?
Pan wybaczy.
Panowie, to sprawa dla policji.
Proszę tu zaczekać aż wrócę.
Proszę nas wypuścić!
Nie ma mowy.
Panie doktorze, jaki to miał być kolor?
- Czerń ? - Tak.
Panowie, ciszej, błagam!
Nie widzicie, że obsługuję klienta?
Przepraszam.
A ty, mała dziwko, marsz do łóżka!
Zaraz się z tobą rozprawię!
Powinieneś mieć pelerynę podbitą gronostajem.
74 dolary 50.
74,50...
Tu masz 80.
Obiecałem 50 ekstra.
Dostaniesz sto, jeśli na mnie zaczekasz.
Włącz taksometr.
Kiedy wrócę, dam ci drugie pół.
- Dobrze. - Długo pan tam będzie?
Może godzinę, może 10 minut.
Zostawię w wozie rzeczy.
Dobry wieczór panu.
Dobry wieczór.
Możemy w czymś pomóc?
Zapewne czekacie na hasło.
Jeśli pan łaskaw.
Fidelio.
Dziękuję. Zawiozę pana pod dom.
Witam pana.
Dobry wieczór.
Hasło?
Fidelio.
Dziękuję panu.
Nie wiem, co myślisz, że tu robisz.
Ale ty tu nie pasujesz.
Wybacz, zdaje się, że mnie z kimś pomyliłaś.
Błagam. Nie bądź głupi.
Idź stąd.
Kim jesteś?
To nieistotne.
Grozi ci wielkie niebezpieczeństwo.
Uciekaj, póki jeszcze możesz.
Pozwolisz nam na chwilę odejść?
Dobrze się bawisz?
Widziałem wiele ciekawych rzeczy.
Chcesz się udać w intymniejsze miejsce?
Intymniejsze?
To chyba dobry pomysł.
Tu jesteś. Wszędzie cię szukałam.
Mogę go na chwilę pożyczyć?
Obiecuję zaraz go oddać.
Chyba nie wiesz, co ci grozi.
Dłużej ich nie oszukasz.
Uciekaj, nim będzie za późno.
Czemu mi to mówisz?
To nieistotne.
Kim jesteś?
Nie chcesz wiedzieć. Ale musisz stąd iść. Już!
Pójdziesz ze mną?
To niemożliwe.
Dlaczego?
Zapłaciłabym za to życiem, ty także.
Pokaż mi twarz.
Idź!
Przepraszam...
czy to na pana czeka taksówka?
Tak.
Kierowca jest przy wejściu, chce z panem rozmawiać.
Proszę, podejdź.
Czy mogę prosić o hasło?
Fidelio.
Zgadza się. To jest hasło...
wstępu.
Ale czy mogę spytać, jakie jest hasło domu?
Hasło domu?
Przykro mi, ja...
Zdaje się, że...
zapomniałem.
Bardzo źle się składa.
Bo tutaj nie jest istotne to, czy go zapomniałeś...
czy nigdy nie znałeś.
Proszę o zdjęcie maski.
A teraz...
rozbierz się.
Rozebrać się?
Zdejmij ubranie.
Panowie, proszę, ja...
Zdejmij ubranie...
czy mamy to zrobić za ciebie?
Dość!
Puśćcie go.
Weźcie mnie!
Jestem gotowa go odkupić.
Jesteś gotowa go odkupić?
Tak.
Czy rozumiesz, czym ci grozi...
taka decyzja?
Dobrze więc.
Jesteś wolny.
Ale ostrzegam...
jeśli znów spróbujesz...
albo jeśli komuś powiesz...
o tym, co tu widziałeś...
nic cię nie uchroni przed srogimi konsekwencjami.
Ani twojej rodziny.
Rozumiesz?
Co czeka tę kobietę?
Już nikt nie odmieni jej losu.
Kto złoży tu obietnicę...
nie ma drogi odwrotu.
Idź!
Już dobrze...
Przepraszam.
Wybacz, że cię obudziłem, ale... Myślałem, że masz zły sen.
Boże...
Śniło mi się coś tak strasznego...
Która godzina?
Po czwartej.
Dopiero wróciłeś?
Trwało dłużej, niż sądziłem.
Pewnie jesteś wykończony.
Połóż się.
Co ci się śniło?
Takie różne dziwaczne rzeczy.
Ale co?
Były takie dziwaczne.
Opowiedz.
Byliśmy w opuszczonym mieście.
Nie mieliśmy ubrań.
Byliśmy nadzy...
a ja byłam przerażona...
wstydziłam się.
Boże...
Złościłam się, bo myślałam, że to twoja wina.
A ty pobiegłeś szukać naszych ubrań.
I wtedy wszystko się zmieniło.
Ja poczułam się cudownie.
Potem leżałam w jakimś pięknym ogrodzie...
nago, na słońcu...
a z lasu wyszedł jakiś mężczyzna.
To był ten człowiek z hotelu, o którym ci mówiłam.
Oficer marynarki.
Wpatrywał się we mnie...
a potem się roześmiał.
Śmiał się ze mnie.
To nie koniec...
prawda?
Opowiesz mi resztę?
To jest zbyt okropne.
To tylko sen.
Całował mnie...
a potem zaczęliśmy się kochać.
Wokół nas byli inni ludzie...
całe setki, wszędzie...
i wszyscy się pieprzyli.
A potem ja...
oddawałam się innym facetom...
było ich tylu...
nie wiem, z iloma byłam.
Wiedziałam tylko, że mnie widzisz w ich ramionach...
że widzisz, jak się z nimi pieprzę.
Chciałam z ciebie zakpić...
roześmiać ci się w twarz.
Śmiałam się tak głośno, jak tylko potrafiłam.
I chyba wtedy mnie obudziłeś.
Cholera!
Kawę proszę.
Coś jeszcze?
Nie, dzięki.
Przepraszam...
od której ktoś urzęduje w "Sonacie"?
Około 14:00 lub 15:00.
Nie sądzę, by znała pani Nicka Nightingale'a?
Gra tam na fortepianie.
Nick Nightingale?
Znam, przychodzi tu.
Może pani mi pomoże...
z nim się skontaktować?
Gdzie mieszka?
Nie wiem, czy powinnam zdradzać jego adres.
To nic, jestem lekarzem...
i jego starym kumplem.
Panie doktorze...
wieczorem ma występ, nie zaczeka pan?
Jeśli mam być szczery...
chodzi o kwestię medyczną.
Robił badania, na pewno chciałby poznać wyniki.
Przepraszam.
Czym mogę służyć?
Proszę mnie połączyć z pokojem pana Nightingale'a.
Przykro mi, już się wymeldował.
Wymeldował się?
- Zostawił nowy adres? - Obawiam się, że nie.
Kiedy się wyprowadził?
Około piątej rano.
O piątej?
Wczesna pora, prawda?
Tak, nieco wczesna.
Czy zauważył pan coś...
sam nie wiem...
coś niezwykłego w jego zachowaniu?
Niezwykłego?
Pan jest z policji?
Nie, to mój stary znajomy.
Naprawdę?
Jestem lekarzem.
- Cóż, Bill... - Tak.
Zabawne, że o to pytasz, Bill...
bo faktycznie wyjazd pana Nightingale'a...
był trochę niezwykły.
Naprawdę? Dlaczego?
Wrócił nad ranem, około 4:30...
z dwoma facetami.
Wielkie chłopiska.
Bardzo dobrze ubrani, elokwentni...
ale widać było, że lepiej z nimi nie zadzierać...
jeśli wiesz co mam na myśli.
Tak czy inaczej...
zauważyłem, że pan Nightingale ma siniec na policzku...
i szczerze mówiąc, wyglądał na wystraszonego.
Wystraszonego?
Powiedział, że wyjeżdża...
i poszedł do pokoju z jednym z mężczyzn.
Drugi uregulował wszystkie należności.
Kiedy wrócili, pan Nightingale usiłował podać mi kopertę...
ale mu ją odebrali...
i powiedzieli, że po korespondencję...
zgłosi się ktoś upoważniony.
A potem zabrali go wozem.
Nie wie pan, dokąd?
Nie mam pojęcia.
Jestem bardzo wdzięczny za pomoc.
Do usług, Bill. Do widzenia.
Poczciwy pan doktor!
- Czy kostium zrobił furorę? - Tak. Dziękuję.
Świetnie.
Smoking. Peleryna. Buty.
Chyba zapomniał pan o masce.
Nie ma jej?
Może została na imprezie?
Nie sądzę.
Pewnie ją zgubiłem. Proszę mi potrącić.
Oczywiście.
Proszę...
150 za wypożyczenie, 200 za moją fatygę...
25 za maskę... przykro mi.
Razem 375.
Tak, kochanie?
Chodź.
Przywitasz się z doktorem?
Dziękuję, wkrótce zadzwonię.
Żegnam panów.
- Wesołych Świąt. - Nawzajem.
Doktorze Harford...
oto kwit.
Podrę kwity na zaliczkę.
Dziękuję za wybranie mojej firmy.
Panie Milich, wczoraj w nocy...
miał pan wezwać policję.
Ale sytuacja się zmieniła. Doszliśmy do porozumienia.
A gdyby poczciwy pan doktor miał kiedyś jakąś potrzebę...
jakąkolwiek...
to nie musi być kostium.
Proszę.
- Sałatka z tuń czyka i czarna kawa. - Dziękuję.
Jak wygląda popołudnie?
Pani Akerly o 14:30 i pani Kominsky o 16:00.
Coś mi nagle wypadło, nie mogę ich przyjąć.
Może Miller mnie zastąpi. Jeśli nie, przeproś...
i umów na inny termin. - Naturalnie.
I proszę zadzwonić do warsztatu, że za pół godziny odbiorę wóz.
Dobrze.
Porzuć niepotrzebne śledztwo...
i uznaj to za drugie ostrzeżenie.
Przez wzgląd na ciebie, mamy nadzieję, że to wystarczy.
Ktoś do mnie dzwonił?
Doktor Sanders i pani Shapiro.
- Witajcie. - Cześć, tato.
Wszystko dobrze rozwiązałam.
Naprawdę?
Wszystkie zadania?
To świetnie.
Głodny?
Trochę.
Zjemy o siódmej?
Może trochę wcześniej...
jestem poumawiany.
Znów musisz wyjść?
Niestety tak.
Kupicie mi szczeniaka pod choinkę?
Zobaczymy, kochanie.
Mógłby pilnować domu.
Zobaczymy.
Skoń czmy lekcje.
Joe ma dwa i pół dolara...
a Mike dolara i 75 centów.
O ile więcej pieniędzy ma Joe?
75 centów?
To odejmowanie, czy dodawanie?
"O ile więcej"... czyli odejmowanie, prawda?
Musisz odjąć...
Wokół nas byli inni ludzie...
całe setki, wszędzie...
wszyscy się pieprzyli.
A potem ja... pieprzyłam się z innymi.
było ich tylu...
Nie wiem, z iloma byłam...
Reszty nie trzeba. Wesołych Świąt.
O co chodzi?
Domino?
Nie ma jej.
Prędko wróci?
Nie.
Mam coś dla niej. Mogę to zostawić?
Chwileczkę.
Mogę powiedzieć, od kogo?
Powiedz, że to od...
Billa.
Ty jesteś Bill?
Bill, lekarz, który tu wczoraj był?
Pewnie tak.
Domino mówiła, jaki byłeś miły.
Naprawdę?
Może wejdziesz?
Naturalnie.
Jestem Sally.
Cześć, Sally.
Nie wiesz, kiedy wróci Domino?
Nie mam pojęcia.
Nie masz pojęcia?
Szczerze mówiąc, nie wiem, czy w ogóle wróci.
Może tu nie wrócić?
Ja...
Ty...?
Chyba powinnam o czymś ci powiedzieć.
Naprawdę?
Ale sama nie wiem...
Nie wiesz? O co chodzi?
Nie wiem, czy ci to mówić.
Może... może usiądziesz.
Usiądźmy.
- Nie wiem, jak ci to powiedzieć. - Nie wiesz jak?
Ale byłeś wczoraj z Domino...
więc chyba masz prawo wiedzieć,
że dostała dziś wyniki badania krwi
i jest nosicielką wirusa HIV.
HlV?
Przykro mi... przykro mi to słyszeć.
To straszna tragedia.
Czy mogę coś ci zaproponować?
Może kawę?
Nie, dziękuję.
Myślę...
że lepiej już sobie pójdę.
- Taxi! - Skończyłem.
Poproszę cappuccino.
Przyniosę.
Dziękuję.
Ex-miss umiera w hotelu z przedawkowania narkotyków
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Dr Harford.
Przywieziono tu moją pacjentkę, Amandę Curran.
W której leży sali?
Już sprawdzam. Może pan powtórzyć nazwisko?
Curran. Amanda Curran.
C-U-R-R-A-N?
Pani Amanda Curran?
Tak.
Przykro mi, panie doktorze, zmarła dziś po południu.
Zmarła dziś po południu?
Tak, o 15:45.
Przykro mi.
Mogę zapłacić za to życiem...
ty także.
Tak, to ja.
Dziś wieczorem?
Nie, w porządku.
Proszę mu powiedzieć, że za 20 minut tam będę.
Proszę.
Dzięki, że przyszedłeś. Wybacz, że cię fatyguję...
I tak byłem na mieście.
Drinka?
- A ty? - Jasne.
Co chcesz?
Małą szkocką.
Dobrze.
Czystą?
Proszę.
Impreza była wspaniała.
- Świetnie się bawiliśmy. - To dobrze.
Miło było was widzieć.
Zdrowie.
Grałeś?
Tak sobie pykałem.
- Doskonała whisky. - 25-letnia.
- Przyślę ci skrzynkę. - Nie, proszę...
A czemu nie?
Masz ochotę zagrać?
Nie. Ale strzelaj, popatrzę.
Nie, ja tylko...
Słuchaj...
Powód, dla którego prosiłem cię, byś przyszedł...
Musimy o czymś porozmawiać.
Jasne.
Trochę mi niezręcznie.
I muszę być całkiem szczery.
Co ci dolega?
To nie kwestia zdrowotna.
Tak naprawdę...
chodzi o ciebie.
Wiem o wczorajszej nocy.
I wiem, co się działo potem.
I sądzę, że możesz...
mieć o pewnych sprawach mylne wyobrażenie.
Wybacz, Victor, ja...
O czym ty, do cholery, mówisz?
Proszę cię, bez komedii.
Byłem tam.
W tamtym domu.
Widziałem całe zajście.
Co ty sobie, do cholery, wyobrażałeś?
Trudno mi było pojąć...
jak mogłeś się dowiedzieć...
a co dopiero dostać się za bramę.
Ale przypomniało mi się, jak gadałeś z tym kutafonem od fortepianu...
Nickiem jak mu tam.
Reszty łatwo było się domyślić.
To nie była wina Nicka...
tylko moja.
Oczywiście, że Nicka.
Wspomniał ci o tym, inaczej nic by się nie stało.
Sam im poleciłem tego pedałka...
a on zrobił ze mnie idiotę.
Co mogę powiedzieć...
Nie miałem...
pojęcia...
że jesteś w to zamieszany... w jakikolwiek sposób.
Wiem o tym, Bill.
Ale wiem też to...
że byłeś rano w hotelu Nicka...
i gadałeś z recepcjonistą.
Skąd o tym wiesz?
Kazałem cię śledzić.
Kazałeś mnie śledzić?
No dobra, wybacz.
Muszę cię przeprosić.
Ale to dla twojego dobra.
Wiem, co mówił recepcjonista. Ale oni tylko...
wysłali Nicka do Seattle.
Pewnie teraz cieszy się rodziną...
posuwa panią Nickową.
Miał na twarzy siniec.
Tak, miał na twarzy siniak.
Chociaż zasłużył na więcej.
Nie zdajesz sobie sprawy, co ci wczoraj groziło.
Jak myślisz, co to za ludzie?
To nie byli zwykli obywatele.
Gdybym ci zdradził ich nazwiska, czego nie zrobię...
nie mógłbyś spokojnie spać.
Chodziło o drugie hasło?
To mnie zdradziło?
Tak, w koń cu to.
Ale nie dlatego, że go nie znałeś...
lecz dlatego, że nie było drugiego hasła.
Nie pomogło ci też to że zamiast przyjechać limuzyną, jak reszta...
przyjechałeś taksówką.
Ani to, że miałeś w płaszczu kwit z wypożyczalni...
wypisany na wiadomą osobę.
Była tam kobieta...
która usiłowała mnie ostrzec.
Wiem.
Wiesz, kto to?
To była dziwka.
Przykro mi, ale...
taka jest prawda.
Dziwka.
A gdybym ci powiedział...
że to, co cię tam spotkało...
wszystkie groźby... ostrzeżenia tej dziewczyny...
jej interwencja w ostatniej chwili...
że to było...
wyreżyserowane?
Że to była swoista maskarada?
Że to było udawane?
Udawane?
Tak, udawane.
Dlaczego mieliby udawać?
Dlaczego?
Powiem wprost...
żebyś się posrał ze strachu.
Żebyś nie rozpowiadał, gdzie byłeś...
i co widziałeś.
Widziałeś to?
ex-miss umiera w hotelu z przedawkowania narkotyków
Tak. Czytałem.
Widziałem jej zwłoki.
Czy to kobieta z przyjęcia?
Tak, to ona.
Kobieta, która leży martwa w kostnicy...
to kobieta z przyjęcia.
Może nie wszystko zrozumiałem.
Nazywasz to udawaniem, maskaradą...
Powiedz, jaka pieprzona maskarada...
kończy się czyjąś śmiercią?
Dobra, Bill, dość tych pierdoł.
Od 24 godzin błądzisz po omacku.
Powiem ci, jaka to maskarada.
Scenka fałszywej ofiary, którą tak się podniecałeś...
nie ma nic wspólnego z jej śmiercią.
Po twoim wyjściu nie stało się nic nadzwyczajnego.
Odpieprzyło jej. Kropka.
Kiedy ją odwieźli do domu, była zdrowa.
Resztę masz w gazecie.
Ćpunka przedawkowała.
Zamknęła się od środka. Policja się nie czepia. I tyle.
Daj spokój. Jej dni i tak były już policzone.
Sam jej to mówiłeś.
Pamiętasz cycatą, która u mnie przedawkowała?
Słuchaj, Bill. Nikt nikogo nie zabił.
Ktoś umarł, normalna sprawa.
Życie trwa dalej.
Jak zawsze.
Aż kiedyś przestaje.
Ale ty o tym wiesz, prawda?
Wszystko ci opowiem.
Wszystko ci powiem.
Niedługo wstanie Helena.
Mamy ją dziś zabrać na gwiazdkowe zakupy.
Ładny.
Woziłabym w nim Sabrinę.
Jest naprawdę śliczny.
Staroświecki.
Ale wielki.
Mam nadzieję, że dostanę takiego od Mikołaja.
Tak?
Musisz poczekać. Zobaczymy.
Co powinniśmy zrobić?
Patrz, mamo!
Co zrobić? Nie wiem.
Może...
Może... myślę że...
powinniśmy być wdzięczni...
Wdzięczni...
że udało nam się przetrwać wszystkie nasze...
przygody...
czy były prawdziwe...
czy nam się tylko śniły.
Czy jesteś tego pewna?
Czy jestem pewna?
Tylko równie pewna jak tego...
że rzeczywistość jednej nocy...
a co dopiero całego życia...
nie może być całą prawdą.
Żaden sen nie jest...
tylko snem.
Najważniejsze jest to...
że się przebudziliśmy...
i miejmy nadzieję...
że na długo.
Na zawsze.
Na zawsze?
Na zawsze.
Nie używajmy tego zwrotu...
Przeraża mnie.
Ale ja cię naprawdę kocham...
i wiesz...
musimy jak najszybciej...
zrobić coś bardzo ważnego.
Co?
Pieprzyć się.